در بین تمام رشته های ورزشی، فوتبال به دلیل جذابیت خاصی که دارد، یکی از پرطرفدارترین ورزشهای پربرخورد دنیا محسوب میشود. این ورزش در ایران نیز یکی از ورزشهای پرطرفدار بین زنان و مردان است. زنان ایرانی علاقه مند به فوتبال به دلیل کمبود زمین چمن مناسب برای بانوان، بیشتر به فوتبال داخل سالن (فوتسال) میپردازند. افزایش تعداد ورزشکاران و علاقه مندان به ورزش موجب افزایش میزان آسیب های وابسته به ورزش نیز شده است. بارانی و همکاران به بررسی شیوع و علل آسیب های اندام تحتانی زنان ورزشکار فوتسال لیگ برتر سال ۸۶-۸۵ پرداختند. ۶۴ بازیکن از ۵ تیم شرکت کننده در لیگ برتر فوتسال زنان کشور در این تحقیق شرکت کردند. نتایج نشان داد به طور کلی، ۸۸ درصد آسیبها در اندام تحتانی رخ داد، که بیشتر آنها در زانو (۴/۵۴ درصد) و مچ پا (۵/۲۰درصد) بود (جدول ۱).
متداولترین نوع آسیب اسپرین، استرین و ضرب دیدگی و شایعترین آسیب زانو، آسیب لیگامنت متقاطع قدامی بود. تفاوتی بین میزان آسیب های برخوردی و غیربرخوردی مشاهده نشد تغییر مسیر و فرود نامناسب از علل اصلی بروز آسیبها بود (جدول ۲). میزان آسیبهای شدید از متوسط و خفیف بیشتر بود.
با توجه به نتایج این تحقیق در اجرای برنامه های پیشگیری از آسیبهای بازیکنان رشتۀ ورزشی فوتسال باید به این موارد توجه کافی داشت. مربیان بدنساز باید روی مفاصل زانو و مچ پا، در تمرینات توجه ویژه ای داشته باشند و به تقویت این مفاصل بپردازند، تا بتوان میزان آسیب را به حداقل رساند.
منبع:
بارانی، ا. بمبئی چی، ع. رهنما، ن. (۱۳۸۸). آسیبهای اندام تحتانی زنان ورزشکار فوتسال لیگ برتر کشور. فصلنامه المپیک، ۷(۳): ۳۸-۲۹
