در مجموع پژوهش هاى محدود و پراکند هاى در مورد آسیب کاراته کاها انجام شده اندکه با توجه به شکل و محتواى پژوهش و نیز تعاریف مختلف به کار رفته براى آسیب به طور کامل با هم قابل قیاس نیستند. جدول ۱ یافته هاى این پژوهش ها در رابطه با میزان شیوع آسیب وتوزیع آسیب ها بر حسب شدت را به طور خلاصه نشان داده است. در این تحقیق ها میزان شیوع با مقیاس هاى متفاوت ارائه شده است، به طورى که در برخى از آنها میزان آسیب ها در هر رقابت، در برخى دیگر میزان آسیب در هر ۱۰۰۰ ورزشکار و در یک تحقیق به صورت آسیب در هر ۱۰۰۰ ساعت تمرین گزارش شده است. از آسیبهاى به وجود آمده بسیارى از آنها با شدت خفیف درجه بندى شده است و شیوع
در جدول ۲ یافته هاى مربوط به زمان وقوع آسیب (تمرین/ مسابقه)، منطقه آسیب ونوع آسیب ارائه گردیده است.
رحیمی و همکاران در تحقیقی به بررسی میزان شیوع آسیب هاى ورزشى در مردان کاراته کاى حرفه اى شهر اصفهان پرداختند. نتایج تحقیق آنها نشان داد که در مجموع میزان شیوع آسیب، ۳۵/۴ در هر ۱۰۰۰ ساعت مسابقه و تمرین رخ داد. از ۱۸۵ آسیب ثبت شده، به ترتیب اندام تحتانی با ۶۴ مورد ( ۳۵ %) و سر و صورت با ۶۰ مورد ( ۳۲ %) شایع ترین محل آسیب را به خود اختصاص دادند.
46 % آسیب ها در حین تمرین و ۴۰ % در زمان مسابقه رخ دادند. از لحاظ شدت، آسیب هاى خفیف ( ۴۳ %) بیش از سایر آسیب ها گزارش شدند. خطاى تکنیکى حریف ( ۲۶ %)، اصلى ترین مکانیسم آسیب را تشکیل مى داد.
از نظر نوع آسیب، ضرب دیدگى و کوفتگى (۲۵ %) بیش از سایر انواع ذکر شد. از لحاظ شایع ترین دوره زمانى وقوع آسیب در مسابقات لیگ، بیشترین آسیب ها در پیش از فصل مسابقه رخ داده بود.
منبع:
رحیمی, م. حلب چی, ف. قاسمی، غ. ذوالاکتاف، و. بررسى شیوع آسیب هاى ورزشى کاراته در مردان کاراته کای حرفه اى شهر اصفهان. مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی ارتش جمهوری اسلامی ایران. (۲۰۰۷): ۷(۳): ۲۰۱-۲۰۷
