خانه » پزشکی- ورزشی » تمرینات ورزشی برای افراد مبتلا به دیابت
GV-ads FFTabligh L-ads

تمرینات ورزشی برای افراد مبتلا به دیابت

Print Friendly, PDF & Email
پروین پذیرا (کارشناس ارشد آسیب شناسی و حرکات اصلاحی)
 
پاتوفیزیولوژی دیابت
دیابت بیماری متابولیکی مزمنی است که به وسیله کمبود نسبی یا مطلق انسولین مشخص می شود که در نتیجه آن قند خون افزایش می یابد. . در ایران 3 میلフون نفر مبتلا به دیابت و 4 میلیون نفر مبتلا به اختلال تحمل گلوگز می باشند.  تشخیص اولیه دیابت از طریق اندازه گیری قند خون که  منعکس کننده یک دوره محدود فعالیت متابولیک می باشد به دست می آید. افرادی که دیابت دارند در خطر گرفتگی رگهای کوچک شامل رتینوپاتی(بیماری شبکیه چشم) و نفروپاتی(بیماری کلیوی) هستند;  گرفتگی رگ های بزرگ باعث سکته قلبی و مغزی و اختلالات عصبی گوناگون (هم خودکار و هم محیطی) می شود. ایسکمی خاموش در افرادی که دیابت دارند رایج است مخصوصا اگر بیماری طولانی باشد.
انواع دیابت
دیابت نوع1( دیابت وابسته به انسولین)IDDM:
افراد با دیابت نوع 1  دارای کاهش شاخص مطلق انسولین به خاطر کاهش قابل توجه ترشح سلول های بتای پانکراس می باشند.
دیابت نوع 2( دیابت غیر وابسته به انسولین)NIDDM:
افراد مبتلا به دیابت نوع 2 کمبود نسبی انسولین دارند آنها ممکن است میزان انسولینشان بیش از حد، کم و یا در حد نرمال باشد. این افراد صرف نظر از میزان انسولینشان ، قند خون بالایی دارند. افزایش در میزان قند خون به دلیل ترشح بیش از حد انسولین از سلول های بتای پانکراس برای نگه داشتن قند خون در حد نرمال است. متاسفانه انسولین مازاد معمولا در پایین آوردن قند خون بی تاثیر است و ممکن است در مقاومت انسولین موثر باشد. در بسیاری از افراد سلول های بتا ممکن است تخریب شده و میزان ترشح انسولین کاهش یابد.
دیابت بارداری:
ديابت حاملگي به ديابتي گفته مي‌شود كه براي اولين بار در طول حاملگي تشخيص داده شود و مربوط به چند ماهه آخر بارداری است و سابقه ی خانوادگی در ابتلا به آن نقش دارد. اين نوع ديابت معمولاً گذرا است و بعد از اتمام حاملگي بهبود مي‌يابد خانم‌هاي مبتلا به ᆵيابت حاملگي بعداً در معرض خطر ابتلا به ديابت نوع2 هستند.
انواع دیگر دیابت:
آندوکراینوپاتی مرکزی، سندرم ژنتیکی، عفونتی که باعث تخریب سلول های بتا می شود، واکنش به داروها یا مواد شیمیایی، اشکال غیررایج دیابت immun-mediated ، بیماری غدد مترشحه خارجی پانکراس، و نقص ژنتیکی در عملکرد سلول های بتا و در فعالیت انسولین می تواند در اشکال نادر دیابت موثر باشد. بسته به شرایط پاتوفیزیولوژی و میزان ترشح و عملکرد انسولین بیماری های ذکر شده ممکن است به درمان از طریق انسولین نیاز داشته باشد یا نداشته باشد.
اثرات دیابت بر روی تمرینات ورزشی:
در افرادی که دیابت ندارند، هماهنگی دقیق هورمونی و متابولیکی، گلوکز را در حد متعادل نگه می دارد. انسولین و هورمون تنظیم کننده در افرادی که دیابت دارند به تمرینات در حد نرمال واکنش نشان نمی دهد و تعادل بین مصرف گلوکز محیطی و گلوکزی که از کبد تولید می شود ممکن است به هم بخورد. تاثیر دیابت در یک جلسه تمرین وابسته به عوامل متعددی است که شامل:
_ انواع داروهای پایین آورنده قند خون(تزریق انسولین یا مصرف از طریق دهان)
_مدت مصرف دارو
_میزان قند خون قبل از تمرینات
_زمان، میزان و نوع غذای مصرف شده قبل از تمرینات
_میزان تکرار و شدت عوارض دیابت
_استفاده از دیگر داروهای کمکی دیابت
_شدت، مدت و نوع تمرینات
تاثیر تمرینات ورزشی:
تمرینات ورزشی یکی از اجزای اصلی و اساسی در درمان دیابت است. یک برنامه تمرینات ورزشی تاثیرات بسیاری در روند بهبودی کسانی که مبتلا به دیابت هستند دارد. این تاثیرات می تواند شامل موارد زیر باشد:
_امکان بهبودی در کنترل قند خون: تمرینات ورزشی باید یک قسمت از درمان دیابت (به اضافه  رعایت رژیم غذایی و استفاده از دارو) برای کنترل بهتر قند خون برای افرادی که دیابت نوع 2 دارند باشد. تمرینات ورزشی از اجزای درمانی برای افرادی که دیابت نوع 1 دارند به منظور پایین آوردن قند خون نمی باشد. سودمندی تمرینات ورزشی برای این افراد بهبودی سلامت قلبی عروقی است اما قند خون در حد معقول باقی می ماند (<250 mg/dl، no ketones) اگر تمرینات به درستی انجام شود.
_بهبودی حساسیت انسولین ، نیاز به دᄃرودرمانی کمتر: تمرینات ورزشی در بهبودی حساسیت انسولین موثر است و برای بسیاری از افرادی که دیابت دارند باعث می شود مصرف انسولین کاهش یابد.
_کاهش چربی بدن. کاهش وزن، حساسیت انسولین را افزایش می دهد و ممکن است در افرادی که دیابت دارند باعث شود که میزان مصرف انسولینشان کاهش یابد. تمرینات ورزشی به همراه مصرف کالری در حد اعتدال از راه های موثر برای کاهش وزن است. تمرینات ورزشی همچنین از  عوامل موثر در پایین نگه داشتن وزن افراد است.
_فواید قلبی عروقی. تمرینات منظم خطر ابتلا به بیماری ツلبی عروقی را کاهش می دهد.
_پیشگیری از دیابت نوع 2: مطالعات اپیدمیولوژیکال(سبب شناسی) نشان می دهد که تمرینات ورزشی ممکن است نقش مهمی در پیشگیری از دیابت نوع 2 داشته باشد. افراد مبتلا به IGT ، دیابت بارداری یا افرادی که در خانوادشان سابقه دیابت نوع 2 وجود دارد ممکن است فعالیت بدنی منظم فواید ویژه ای برایشان داشته باشد.
تقریبا هر کسی که دیابت دارد می تواند از تاثیرات سودمند تمرینات ورزشی نتیجه بگیرد البته تمامی فواید لزوما در تمامی افراد مشاهده نمی شود. میزان قند خون، توجه به مصرف متعادل مواد غذایی و دارو درمانی برای افᄆادی که در تمرینات ورزشی شرکت می کنند トازم است.
پیشنهادات برای برنامه های تمرینی:
تجویز تمرین برای افراد مبتلا به دیابت باید فردی و مطابق برنامه دارویی، تکرار و شدت عوارض دیابت، و اهداف و تاثیرات برنامه های ورزشی باشد. فعالیت های فیزیکی برای افراد بدون عوارض یا محدودیت های معنادار باید شامل استقامت مناسب و تمرین مقاومتی برای بهبود و نگهداری آمادگی قلبی تنفسی،ترکیب بدنی، و قدرت و استقامت عضلانی باشد(جدول 1). میزان دریافت غذا به همراه تمرین باید برای افرادی که داروهای کاهش قند خوニ مصرف می کنند مورد بررسی قرار گیرد. بヌ طور معمول 1 ساعت تمرین نیاز به 15 گرم کربوئیدرات قبل و پس از تمرین دارد. افراد باید 15 تا 30 گرم کربوئیدرات در هر ساعت هنگام تمرینات شدید(تمریناتی که نیاز به تلاش دارد) و طولانی مدت (بیش از 60 دقیقه) مصرف کنند. تمرین در شرایط زیر توصیه نمی شود:
_ خونریزی شبکیه یا افرادی که به تازگی مورد درمان بینایی قرار گرفته باشند(مثل درمان با اشعه لیزر).
_ بیماری یا عفونت.
_ قند خون بالای 250 و کتون(قند خون باید قبل از شروع تمرین پایین باشد).
_ قند خون کمتر از 70 – چون خطر کاهش قند خون وجود دارد(اگر قند خون قبل یا پس از تمرین کمتر از 100 باشد،کربوئیدرات باید خورده شود و قند خون قبل از شروع به تمرین افزایش یابد).
احتیاط های تمرینی شامل موارد زیر است:
_ در طول تمرینات ، منبع کربوئیدرات باید در دسترس باشد.(بدون محتوای چربی)
_ مصرف کافی مایعات قبل،حین و پس از تمرینات.
_ مراقبت از پاها به وسیله استفاده از کفش مناسب و جوراب های کتان ، و رسیدگی کردن به پاها پس از تمرینات
_ همراه داشتن کارت شناسایی پزشکی
روش ها اهداف شدت/تکرار/مدت مدت
تمرینات هوازی
فعالیت عضلات بزرگ افزایش ظرفیت هوازی

افزایش زمان خستگی
افزایش ظرفیت کار کردن
بهبود واکنش BP  به تمرینات
کاهش عوامل خطر بیماری قلبی عروقی
80-50%ضربان قلب

80-50% پیکVO2
RPE
7-4 جلسه در هفته
60-20 دقیقه در هر جلسه
6-4 ماه
قدرت
وزنه آزاد

دستگاه
تیوپ یا باندهای الاستیک
افزایش تکرارها

بهبود اجرا برای علاقه بیماران در مسابقات
مقاومت پایین، تکرار بالا برای بیشتر افراد

مقاومت بالا برای بیمارانی که به خوبی دیابتشان کنترل شده است
6-4 ماه
تمرینات بی هوازی
اینتروال با ᄡدت بالا فقط بᄆای ورزشکارانی که دیابتشان به خوبی کنترل شده است همانند ورزشکارانی که دیابت ندارند
تمرینات انعطاف پذیری
کشش/یوگا نگهداری/افزایش دامنه حرکتی

بهبود راه رفتن
محدودیت در اطلاعات;3-2 جلسه در هفته 6-4 ماه
تمرینات عصبی عضلانی
یوگا بهبود تعادل

بهبود هماهنگی
تمرینات عملکردی
تمرینات اختصاصی فعال افزایشADLs

افزایش پتانسیل کاری
افزایش اعتماد به نفس
بسته به تفاوت فردی هر فرد
چه زمانی برای ورزش کردن مناسب است؟
همیشه از پزشک خود در مورد زمان ورزش سئوال كنيد. پزشک بر اساس برنامه روزانه شما، رژیم غذایی‌تان و داروهای دیابت شما بهترین زماニ ورزش را مشخص خواهد کرد. معمولاً براي افراد ديابتي 1 تا 3 ساعت پس از صرف غذا، مناسب‌ترین وقت برای ورزش است. همیشه قبل از شروع ورزش، قند خونتان را اندازه بگيريد. وقتي قند خون ناشتای شما بالای 250 است یا قند خون بالای 300 دارید یا مقدار زیادی کتون در ادرار خود دفع می‌کنید، زمان مناسبي براي ورزش نيست و اگر ورزش كنيد قند خون شما بالا خواهد رفت.
 
اشتراک گذاری:
Share
  • لینک کوتاه : http://sportfa.ir/?p=552
  • GV-ads FFTabligh L-ads

    بدون نظر

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *