خانه » پزشکی- ورزشی » تمرينات ورزشي و آرتريت يا ورم مفصل
GV-ads FFTabligh L-ads

تمرينات ورزشي و آرتريت يا ورم مفصل

Print Friendly, PDF & Email

arthritic_joints

حامد ارغوانی (کارشناس ارشد آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی)

مروري بر پاتوفيزيولو‍‍‍‍‍ژي :

آرتريت يك بيماري مزمن است و اغلب باعث ناتواني شده و به وسيله ي التهاب يك يا تعداد بيشتري از مفاصل به وجود مي آيد. نتيجه ي آن درد، ورم، كوفتگي عضلاني، خشكي مفصل و محدوديت حركتي مي باشد. 2 نوع غالب و معمول آن :استئو آرتريت (OA) و روماتويد آرتريت (RA) است. افراد با بيماري آرتريت از نظر جسمي تمايل به بي حركتي و تغيير موقعيت دارند كه اين تمايل و گرايش باعث شتاب دادن و تند شدن اين بيماري و افزايش خطر مربوط به تاخير افتادن زمان بازگشت می شود.

OA ناشي از تباه شدن و از دست دادن غضروف در مفاصل سينوويال ، مخصوصا در مفاصلي است كه با تحمل وزن همراه است و به دنبال آن شكل گيري SPUR  استخواني و كيست هاي زير غضروفي. علاوه بر تجويز دارو براي رها شدن از نشانه ها و برای براي كمك به كنترل عوارض و بهبود تشخيص بيماري ، افراد با  OA  بايد تشويق به تغيير در سبك زندگي ، مديريت استرس و افسردگي و اجتناب از آسيب مفصلي و تعادل در استراحت و فعاليت شوند.

RA  يك بيماري ناتوان كننده مزمن است كه به وسيله التهاب و تورم غشاء سينوويال تا تشكيل بافت پانوس در مفصل و احتمالا زوال و تباهي استخوان وغضروف شناخته شده و باعث التهاب، درد، تغيير شكل و فقدان حركت در مفصل مي شود.

واكنش به تمرين :                             

  • افراد با درگيري مفصلي نسبت به همتايان سالم تمايل به فعاليت كمتر و سلامتي كمتر دارند.
  • هزينه ي انرژي استراحت در افراد با بيماري سيستمي ، حتي وقتي بيماري تشخيص داده شده و تحت كنترل است احتمالا افزايش پيدا مي كند.
  • دᄆد ، خشكي و كوفتگي عضلاني ، بي كفايتي حركتي (بيومكانيكي) و راه رفتن غير طبيعي هزينه انرژي در فعاليت هاي ورزشي را تا 50 درصد افزايش مي دهد.
  • ROM ممكن است به وسيله خشكي ، تورم، درد ، تغييرات استخواني تصلب بافت ها و افزايش بافت ليفي كاهش پيدا كند.
  • به دليل ناتواني در اجراهاي سريع و حركات تكراري، ممكن است اجراهاي ورزشي مانند راه رفتن سريع و تعداد دور در دقيقه دوچرخه را تحت تاثير قرار دهد.
  • تغییر وضعیت و حمايت مفصلي ضعيف خطر زيادي براي بروز آسيب در تمرين هاي با شدت بالا يا حركاتي كه با كنترل كمتري همراه اند ايجاد مي كند.

 تاثير تمرينات ورزشي :

افراد با هر يك از بيماري هاي التهاب مفصلي و يا تخريبي مفصلي  قادرند در تمرينات منظم و متعادل و ملايم در جهت افزايش سطوح قلبي عروقي، هماهنگي عصبي عضلاني، انعطاف پذيري و سطوح عمومي سلامت شركت كنند. پيشرفت و توسعه ظرفيت هوازي، قدرت و استقامت و انعطاف پذيري سبب پيشرفت عملكرد، كاهش تورم مفصل، درد مفصلي و افزايش اجتماعي شدن و فعاليت هاي بدني در زندگي روزمره  و كم شدن افسردگي و اضطراب مي شود.

كاهش انعطاف پذيري ، آتروفي عضلاني ،ضعف و پوكي استخوان، افزايش آستانه درد و افسردگي و خستگي كه مشكلات معمول در هر 2 بيماري التهابي و تخريبي مفصلي اند پاسخ مناسبي به برنامه هاي تمريني ملايم و به تدريج پيش رونده مي دهند. بهبود درد و عملكرد به طور ثابتي در آزمايشات درماني كنترل شده مشاهده شده است. عامل بالقوه اي كه تاثير درماني در موقعيت هاي ورزشي در روند بيماري دارد، خود هنوز مشخص نشده است.

 

پيشنهادات براي تست هاي ورزشي :

علي رغم وجود درد مفصل  و عدم كارايي در بيماري آرتريت، تمرينات ورزشي بي خطرند. تمرينات زير بيشينه تردميل با كمتر از 3 مايل بر ساعت ᄈرعت راヌ رفتن و پروتكل هاي دوچرخه كارسنج مناسب هستند. تست هاي استاندارد شده ي عملكرد قدرت عضله و استقامت عضله براي ساختن خط مبناي براي تجويز تمرين بيشتر مورد استفاده واقع مي شوند.

ملاحظات ويژه براي تست هاي ورزشي :

  • درد يا تورم ممكن است اجرا را كاهش دهد .
  • تمرينات سخت و شديد و با تكرار بالا در مفاصل غير ثابت و ناپايدار نبايد اجرا شوند.
  • بعضي از بيماري هاي مفصلي ، سيستم قلبي عروقي را تحت تاثير قرار مي دهد كه ممكن است باعث كاهش اجرا شود.
  •  درگيري ستون فقرات ممكن است باعث درد ريشه هاي عصب شود.
  • تمرينات صبح گاهي بايد در بيماران  RA  به خاطر خشكي صبح گاهي اجتناب شود.

پيشنهادات براي برنامه ورزشي :

  • انتخاب فعاليت هايي با شدت پايين و تمرينات عملكردي براي افزايش قدرت وقتي امكان دارد.
  • بالا رفتن از پله، ورزش هاي برخوردي و فعاليت هايي كه نياز به ايستادن روي يك پا يا فعاليت هايي كه با ايستادن و رفتن  همراه است (استارت و استپ ) بايد اجتناب شود. در افراد با درگيري ران و زانو، قبل از افزايش شدت تمرين، عضلات بايد منطبق با فعاليت باشند.
  • گنجاندن تمرينات انعطاف پذيري و  ROM  كليᆵ اجزاء تمرين است.
  • از كشش بيش از حد و جنبش پذيري و قابليت حركت بيش از حد بايد اجتناب شود.
  •  اگر درد و تورم ظاهر شدند يا ماندند، فشار روي مفصل بايد كاهش يابد. ( كاهش مدت تمرين و شدت تمرين :تمرين در استخر، دوچرخه سواري و پارو زدن )
  • كفش ها و كفي هايي بايد براي جذب و تضعيف شوك در طول فعاليت هاي همراه با تحمل وزن انتخاب شود.

همچنين برنامه هاي تمريني بايد با يك حالت ويژه پيشرونده در شدت و مدت طراحي شوند:

  • استفاده از شدت پايين و مدت كم در طول مراحل اوليه تمرين.
  • در صورت لزوم تمرينات ورزشي در طول روز در چند مرحله برنامه ريزي شود.
  • مدل هاي تمريني متناوب و متفاوت و اينتروال و كراس ترينينگ براي تغيير در حالت سطح بيماري توصيه مي شود.
  • انتخاب يك تمرين اختصاصي و مناسب يا هدف مناسب و فرد نباید از شدت و مدت و تكرار تمرين تجاوز كند.
  • تشويق به تمرين يك جزئي از فعاليت هاي روتين بوده كه قسمتي از مديريت فردي است.
  • كشش و گرم كردن بايد روزانه انجام شود حتي در روزهايي كه بيماري اوج گرفته  و فعاليت شديد نامطلوب است .
  • استفاده از فعاليت هاي هوازي به همراه شيوه هاي دیگر تمرين ( تحمل وزن، تحمل جزئي وزن، بدون تحمل وزن )شرايطي را فراهم مي آورد كه علايم مفصلي را برطرف كرده و تغييري دربهبود فعاليت بيمار ايجاد مي كند.
  • توصيه مي شود كه افراد  برنامه روتين قدرتی داشته باشند.
  • اجتناب از فعاليت هايي كه باعث افزايش درد مفصلي مي شود.
 
اشتراک گذاری:
Share
  • لینک کوتاه : http://sportfa.ir/?p=655
  • GV-ads FFTabligh L-ads

    همچنین بخوانید:

    تمرینات ورزشی ویژه بیماران مبتلا به سرطان

    حامد طرماح ( کارشناس ارشد آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی) سلول های طبیعی بدن، …

    بدون نظر

    1. از زحمات شما بسیار سپاسگذارم

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *